Behandeling vir substansgebruikversteuring kan lei tot intense drange gedurende periodes van onthouding, wat die kwesbaarheid vir terugval aansienlik verhoog. Navorsers het egter nou bevind dat verskeie emosionele en sosiale faktore bydra tot hierdie drange en terugvalrisiko, insluitend gevoelens van eensaamheid, selfbeeld en onthouding-selfdoeltreffendheid (die vertroue in 'n mens se vermoë om onthouding te handhaaf). [1] Dit verskaf waardevolle inligting vir die ontwikkeling van meer geteikende en effektiewe terapeutiese intervensies vir verslawingsherstel in die toekoms. [1]
Waarom ondersteuning en vertroue belangrik is in verslawingsherstel
Onlangse navorsing het nuwe insigte verskaf oor hoe sosiale ondersteuning en selfvertroue die uitkomste van verslawingsherstel beïnvloed. [1] Hierdie studie het data van 249 individue ingesamel deur middel van ses gevalideerde vraelyste, wat die verhoudings tussen onthouding-selfdoeltreffendheid, eensaamheid, sosiale persepsie, dwelmbehoeftes en selfbeeld ondersoek het. [1]
Die belangrikste bevinding van hierdie studie was dat onthouding se selfdoeltreffendheid, eensaamheid en sosiale persepsie 'n sleutelrol speel in die voorspelling van dwelmdrang en selfbeeld. [1] Daar is bevind dat verhoogde eensaamheid en 'n gebrek aan vertroue in 'n mens se vermoë om onthouding te handhaaf, die risiko van dwelmbehoeftes aansienlik verhoog, wat die belangrikheid van ondersteuning en vertroue vir 'n suksesvolle verslawingsherstel beklemtoon. Daar is ook gevind dat eensaamheid en selfbeeld negatief geassosieer word, wat beteken dat hoe meer eensaam 'n persoon is, hoe laer is hul selfbeeld, en gevolglik is hul kans om dwelmbehoeftes te ervaar hoër.
Hierdie navorsing dui daarop dat intervensies wat fokus op die verhoging van selfdoeltreffendheid van onthouding, sosiale ondersteuning en die vermindering van eensaamheid kan help om dwelmverlange te verminder en selfbeeld te verbeter, wat uiteindelik die risiko van terugval verminder. [1] Dit word verder versterk deur vroeëre studies wat goeie sosiale ondersteuning verbind met verminderde drange en laer terugvalsyfers. [2]
Verstaan dwelmbehoeftes: Die sielkundige en neurobiologiese
Middelmisbruikversteuring is 'n komplekse breintoestand gekoppel aan baie sielkundige en neurobiologiese faktore. [3]
Sielkundige
Verskeie sielkundige elemente dra by tot die intensiteit van hunkering. Blootstelling aan stres in die vroeë lewe en sosiale isolasie verhoog die risiko van substansgebruik. [3] Aanhoudende gevoelens van stres, angs of ander negatiewe emosies kan drange verder veroorsaak en die risiko van terugval verhoog.
Daarbenewens skep chroniese dwelmgebruik aangeleerde assosiasies met omgewingsaanwysings, soos mense, plekke of tye van die dag. Dus, wanneer hierdie aanwysings ervaar word gedurende 'n tydperk van onthouding, soos om plekke te besoek waar hulle dwelms gebruik het, kan die drange meer intens word.
neurobiologiese
Middelgebruik kan breinchemie verander, veral binne die beloningstelsel, wat bestaan uit die basale ganglia, uitgebreide amigdala en prefrontale korteks. [4] Hierdie streke werk normaalweg saam om natuurlike belonings te verwerk en besluitneming te lei; substansgebruik neem egter hierdie stelsel oor deur massiewe dopamienvrystellings te veroorsaak, wat die hoeveelheid wat natuurlik vrygestel word, oorskry.
Met verloop van tyd ontreguleer herhaalde dwelmgebruik hierdie beloningsroete, wat veroorsaak dat die brein sy sensitiwiteit vir dopamien verminder, wat beteken dat individue toenemende hoeveelhede van die stof benodig om dieselfde aangename effekte te bereik. Gevolglik voel aktiwiteite wat die individu voorheen lonend gevind het, nie meer aangenaam nie, en volgehoue drange word ervaar terwyl die brein probeer om die dopamienbalans te herstel deur voortdurende dwelmgebruik.
Bou selfdoeltreffendheid van onthouding: Die selfvertroue om nugter te bly
Selfdoeltreffendheid van onthouding word gedefinieer as die vertroue in 'n mens se vermoë om onthouding te handhaaf. [5] Dit is van kardinale belang in verslawingsherstel, aangesien navorsing getoon het dat sonder hierdie selfvertroue die kans op dwelmverlange en terugvalrisiko hoër is. [1] Verskeie dinge kan help om selfdoeltreffendheid van onthouding te verhoog:
- Bou 'n 'n sterk ondersteuningsnetwerk van nugter familie, vriende en professionele persone.
- Spreek onderliggende fisiese en geestesgesondheidsprobleme aan, aangesien dit selfvertroue kan ondermyn.
- Kognitiewe gedragsterapie help om die individu se negatiewe oortuigings oor nugter bly uit te daag.
- Gestruktureerde behandelingsplanne met haalbare korttermyndoelwitte kan help om momentum te bou vir voortgesette verslawingsbehandeling.
- Ontwikkel goeie hanteringsstrategieë om dwelmverlange te help bestuur.
Die bou van 'n sterk selfdoeltreffendheid oor onthouding kan die sleutel wees tot die begin en handhawing van onthouding, en moet vroeg in die behandelingsprogram aangespreek word.
Skep en versterk sosiale ondersteuningsnetwerke
Om 'n sterk ondersteuningsnetwerk te hê, is noodsaaklik vir 'n positiewe uitkoms in verslawingsbehandeling, maar soms kan dit moeilik wees om te vestig, veral tydens herstel. Begin deur huidige verhoudings te identifiseer en dit te kategoriseer as ondersteunend, neutraal of snellerend vir substansgebruik. Dit identifiseer die ondersteuningsnetwerk se sterk- en swakpunte en beklemtoon die areas vir verbetering.
Deelname aan aktiwiteite soos fiksheidsklasse of stokperdjies help om eendersdenkende nugter mense te ontmoet wat jou ondersteuningsnetwerk kan verryk . Daar is ook baie aanlyn groepe wat 24/7 toegang kan bied, wat voordelig kan wees vir mense wat nie deur tyd van die dag beperk wil word nie. Hierdie verhoudings kan dan versterk word deur gereelde sosiale interaksie en dwelmvrye aktiwiteite. Aktiewe luister, positiewe gedeelde ervarings en vinnige konflikoplossing kan help om verhoudings te versterk en 'n robuuste sosiale ondersteuningsnetwerk te bied.
Die aanspreek van algemene uitdagings
Herstel van verslawing is uitdagend en is nie altyd 'n gladde reis nie . Lae onthoudingselfdoeltreffendheid en sosiale isolasie is twee algemene uitdagings wat hierbo bespreek is. Hieronder is 'n paar wenke wat die ander algemene uitdagings tydens herstel aanspreek.
Selfbeeld
Lae selfbeeld word gekoppel aan lae selfdoeltreffendheid in onthouding, en dus met 'n verhoogde terugvalrisiko. Selfbeeld kan verbeter word deur haalbare doelwitte te stel, op positiewe prestasies te fokus en nie op negatiewe te tob nie. Sosiale interaksie met 'n sterk ondersteuningsnetwerk kan selfbeeld verder verbeter.
Dwelm drange
Dit is belangrik om te aanvaar dat drange normaal is tydens herstel en dat dit sal verbygaan. Probeer om aan stokperdjies deel te neem, soos om speletjies te speel, sport te doen en te oefen, as 'n afleiding en om natuurlike endorfiene in die brein te versterk.
Selfbeheer
Afleiding en gereelde oefening kan help met selfbeheersing, tesame met die handhawing van 'n konsekwente roetine, bewustheid en lewenstylveranderinge om aktiwiteite en plekke wat met dwelmgebruik geassosieer word, te vermy.
Geestes- en fisiese gesondheidskwessies
Dit is dikwels die oorsaak van substansgebruik, en moet gelyktydig behandel word met verslawingsherstel om die kans op langtermyn sukses te verhoog.
Harde Gedagtes
Hierdie nuwe navorsing het die verband tussen ondersteuning, selfvertroue en positiewe hersteluitkomste uitgelig . Deur onthouding se selfdoeltreffendheid, betekenisvolle verbindings en selfvertroue in behandelingsprogramme te prioritiseer, kan die oorsake van drange aangespreek word, eerder as net die simptome daarvan. Aangesien hierdie navorsing steeds die kliniese praktyk beïnvloed, kan individue wat met verslawing sukkel, uitsien na 'n meer omvattende en goed afgeronde behandelingsplan.